البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٠٦

طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است

كاين همه ناز از غلام ترك و استر ميكنند * گوئيا باور نميداند روز داورى

كاين همه قلب و دغل در كار داور ميكنند * دور شو از برم اى واعظ و بيهوه مگوى

من نه آنم كه ديگر گوش بتزوير كنند * گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود

تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود * رندى آموز و كرم كن كه نه چندان هنر است

حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود * اسم اعظم بكند كار خود ايدل خوش باش

كه به تلبيس و حبل ديو مسلمان نشود * واعظ ما بوى حق نشنيد بشنو كاين سخن

در حضورش نيز ميگويم نه غيبت ميكنم

« حافظ هنوز مانند عوام معنى غيبت را نفهميده »

حديث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ * اگرچه صنعت بسيار در عبارت كرد

« و اما براى خانقاهيان اگرچه گذشت باز هم در اينجا طردا للباب مختصرى ذكر كنيم »

دلم ز صومعه بگرفت و خرقهء سالوس * كجا است دير مغان و شراب ناب كجا

ز رقيب ديو سيرت بخداى خود پناهم * مگر آن شهاب ثاقب مددى كند سهارا

حافظا مبخور و رندى كن و خوش باش ولى * دام تزوير مكن چون دگران قرآن را

ترسم آن قوم كه بر دردكشان ميخندند * در سر كار خرابات كنند ايمانرا