البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٠٥

طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است

از فحواى سخن پيداست كه نظر بزاهد خانقاهى ندارد زيرا كه اين مطالب اختصاص بزاهد خانقاهى ندارد .

ما و مى و زاهدان و تقوى * تا يار سر كدام دارد

زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه * رند از سر نياز بدار السلام رفت

از من جدا مشو كه توأم نور ديدهء * آرام جان و مونس قلب رميدهء

منعم كنى ز عشق وى اى مفتى زمان * معذور دارمت كه تو او را نديدهء

بيا كه رونق اين كارخانه كم نشود * بزهد همچو توئى و بفسق همچو منى

زاهد پشيمان را ذوق باده خواهد كشت * عاقلا مكن كارى كآورد پشيمانى

پيش زاهد از رندى دم مزن كه نتوان گفت * با طبيب نامحرم حال درد پنهانى

من نخواهم كرد ترك لعل يار و جام مى * زاهدان معذور داريدم كه اينم مذهب است

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت * اين قصه اگر گويم با چنك و رباب اولى

برو به كار خود اى واعظ اين چه فرياد است * مرا فتاده دل از كف ترا چه افتاده است

بكام تا رساند مرا لبش چون ناى * نصيحت همه عالم به گوش من باد اس

واعظان كاين جلوه در محراب و منبر ميكنند * چون بخلوت ميروند آن كار ديگر ميكنند

مشكلى دارم ز دانشمند مجلس باز پرس * توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر ميكنند

يا رب اين نودولتان را بر خر خودشان نشان