البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٠٤

طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است

اعتمادى نيست بر كار جهان * بلكه بر گردون گردان نيز هم

و اما طعنه بر اهل علم و اهل تقوى و زهد بعضى اشعارش بطور كلى است كه تصريح بهمكاران خود ندارد و در بعضى همكاران را تخصيص بذكر دارد اما در قسم اول هم ميتوان گفت نظرش بخصوص همكارانست اما به ظاهر عموم و اما آنچه بطور كلى است كه تصريح بهمكاران خود ندارد :

نه من ربى علمى در جهان ملولم و بس * ملامت علما هم ز علم بى عمل است

زاهد ار رندى حافظ نكند فهم چه باك * ديو بگريزد از آنقوم كه قرآن خوانند

گر جلوه مينمائى وگر طعنه ميزنى * ما نيستيم معتقد شيخ خودپسند

اگر فقيه نصيحت كند كه عشق مباز * پياله بدهش گو دماغ را تركن

ما را برندى افسانه كردند * پيران جاهل شيخان گمراه

از دست زاهد كرديم توبه * و ز فعل عابد استغفر اللّه

در پيش سلطان گر نيست بارم * بارى بميرم بر خاك درگاه

معلوم شد توبهء از زاهد و عابد براى دلخوشى شاه و رسيدن بوصال شاه است

اگر اين شراب خام و اگر آن فقيه پخته * بهزار بار بهتر ز هزار پخته خامى

زرهم ميفكن ايشخ بدانه‌هاى تسبيح * كه چه مرغ زيك افتد نفتد به هيچ دامى

فقيه مدرسه دى مست بود و فتوى داد ( الخ ) كه گذشت .

زاهد ار راه برندى نبرد معذور است * عشق كايرست كه موقوف هدايت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستى و نياز * تا ترا خود ز ميان با كه عنايت باشد

برو اى زاهد خودبين كه ز چشم من و تو * دل اين پرده نهانست و نهان خواهد بود

زاهد چو از نماز تو كارى نميرود * هم مستى شبانه و راز و نياز من