البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٠٠

طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است

به پير ميكده گفتم كه چيست راه نجات * بخواست جامى و گفتا كه عيب پوشيدن

من اگر نيكم اگر بد تو برو خود را باش * كه گناه دگرى بر تو نخواهند نوشت

ما نگوئيم به دو ميل بناحق نكنيم * جامهء كس سيه و دلق خود ازرق نكنيم

عيب درويش و توانگر بكم و بيش بدست * كار بد مصلحت آنست كه مطللق نكنيم

گر بدى گفت حسودى و رفيقى رنجيد * گو تو خوش باش كه ما گوش باحمق نكنيم

پس بايد گفت خودش احمق است و ما گوش به حرف او نميكنيم :

دو نصيحت كنمت بشنو صد گنج ببر * از در عيش درآو بره عيب مپوى

مرا برندى و عشق آن فضول عيب كند * كه اعتراض بر اسرار علم غيب كند

يعنى آنكس كه از علم غيب و اسرار خلقت اطلاع ندارد كه ( بهر كس هر چه لايق بود دادند ) بر رندى من عيب مىكند و نميداند كه رندى من امر خلقتى است ، چنانچه گفته :

برو اى زاهد و بر دردكشان خرده مگير * كه ندادند جز اين تحفه بما روز الست

بد رندان مگو ايشيخ و هشدار * كه با حكم خدائى كينه دارى

چون مذهب او جبر است و همه چيز را معلق باراده ازلى مىكند الحاصل با اين همه كه خود از عيب‌گوئى مذمت كرده و عيب‌گو را فضول خوانده ، خود فضولى بسيار كرده اما آنچه دربارهء علم و زهد و تقوى و صلاح و عبادت گفته يكى همانست كه الان ذكر شد :