البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٩٩
طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است
بخنده گفت كه حافظ خداى را مپسند * كه بوسه تو رخ ماه را بيالايد
صوف بركش ز سرو بادهء صافى دركش * سيم در بازو بزر سيمبرى در برگير
حافظ آراسته كن بزم بگو واعظ را * كه ببين مجلسم و ترك سر منبر گير
دلم رميدهء لولى وشى است شورانگيز * دروغ وعده و قتال وضع و رنك‌آميز
فداى پيراهن چاك ماه‌رويان باد * هزار جامهء تقوى و خرقهء پرهيز
جواب اين يك بيت را اينجا بگوئيم
فداى جامه تقوى و خرقه زاهد * هزار رند خرابات و صوفى ناچيز
و از اين قبيل اشعار وقيحانه پيش گذشت ، و در توهيناتى كه تفصيل داده مىشود نيز شاهد بر وقاحت و بىشرمى اوست
طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است
طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است
از جملهء اشعار بىمعنى آنكه توهين بمقدسات حق كند يعنى آنچه خداوند مدح فرموده او ذم كند مانند علم و تقوى و زهد و ورع و صلاح ، و ذم كسانى كه واجد اين صفاتند حافظ در اين جهة بسيار بىشرمى كرده گرچه در بيشتر موارد طعنه بر رقيبان و همكارهاى خود دارد يعنى صوفيان خانقاهى لكن بسيار جا نظر بعموم دارد و خصوص زهد ريائى را منظور ندارد و يا بطورى گفته كه قرينه بر تخصيص نيست و عجيب است كه حافظ خود را چنان معرفى مىكند كه اهل عيبگوئى نيست و در مذهب عرفان عيبگوئى و بدبينى راه ندارد معذلك اين همه زبان خود را آلوده بمذمت و عيبگوئى كرده اما آنچه در بدى عيبگوئى و مذمت كردن گفته :
منم كه شهره شهرم بعشق ورزيدن * منم كه ديده نيالوده‌ام ببد ديدن