البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٨٥

طريق اول در اشعار بىمعنى لاف و گزاف است

جمله وصف عشق من بود است و حسن روى او * پيش از اين اينها كه بر فرهاد و شيرين بسته‌اند

دل ما را كه ز مار سر زلف تو بخست * از لب خود بشفا خانه ترياك انداز

زمانه از ورق گل مثال روى تو بست * ولى ز شرم تو در غنچه كرد پنهانش

اگر برنك عقيق است اشك من چه عجب * كه مهر خاتم لعل تو هست همچو عقيق

بخنده گفت كه حافظ غلام طبع توام * به بين كه تا بچه حدم همى كند تحميق

چرخ بر هم زنم ار غير مرادم بدهد * من نه آنم كه زبونى كشم از چرخ فلك

سبزپوشان خطت بر گرد لب * همچو مورانند گرد سلسبيل

روز ازل از كلك تو يك قطره سياهى * بر روى مه افكند كه شد حل مسائل

خورشيد چون آن خال سيه ديد بدل گفت * اى كاش كه من بود مى آن هندوى مقبل

شاها فلك از بزم تو در رقص و سماع است * دست طرب از دامن اين زمزمه مگسل

بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار * كه با وجود تو كس نشود ز من كه منم

اين جان عاريت كه بحافظ سپرده دوست * روزى رخش به بينم و تسليم وى كنم

قبل از اين بيت بشاه گفته و جان خود را در مقابل او عاريت ميشمارد :

كو پيك صبح تا گله‌هاى شب فراق * با آن خجسته طالع فرخنده پى كنيم

بعد صد سال اگر بر سر خاكم گذرى * سر برآرد ز گلم رقص‌كنان عظم رميم

نشان موى ميانش كه دل در او بستم * ز من مپرس كه خود در ميان نمىبينم

من و سفينه حافظ كه جز د راين دريا * بضاعت سخن در فشان نمىبينم

بطرب حمل مكن سرخى رويم كه چو جام