البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٨٤

طريق اول در اشعار بىمعنى لاف و گزاف است

چون بهواى مدحتت زهره شود ترانه ساز * حاسدت از سماع آن همدم آه و ناله و باد

نه طبق سپهر و آن قرصه سيم و زر كه هست * بر لب خوان قسمتت سهلترين نواله باد

ذروه كاخ رفعتت راست ز فرط ارتفاع * راهروان وهم را راه هزار ساله باد

ببارگاه تو چون بادرا نباشد باد * كى اتفاق مجال پيام ما افتد

اين بيت نظير اين است كه براى شاه گفته هنگاميكه به سفر رفته :

ديشت گله زلفت با باد همى گفتم * گفتا غلطى بگذر زين فكرت سودائى

صد باد صبا اينجا با سلسله در رقصند * اين است حريف ايدل تا بادنه پيمائى

اول اين غزل اينست اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى .

هيچ رونق نشود آئينه حجله بخت * مگر آن روى كه مالند بر آن سم سمند

؟ ؟ ؟ خاكى كه از اين در نتوانم برخواست * از كجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند

چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد

نسيم زلف تو گر بگذرد بتربت حافظ * ز خاك كالبدش صد هزار ناله برآيد

گر ز مسجد بخرابات شدم خورده مگير * مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوى اقليم وجود * قدمى نه بوداعش كه روان خواهد شد

اينهم مانند آنكه گويد : ما بدين درنه پى حشمت و جاه آمده‌ايم الخ

رهرو منزل عشقيم وز سر حد عدم * تا باقليم وجود اينهمه راه آمده‌يم

از براى مقدم خيل خيالت مردمان * ز اشك رنگين در ديار ديده آئين بسته‌اند

كار زلف تست مشك افشانى عالم ولى * مصلحت را تهمتى بر نافهء چين بسته‌اند