البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٨٣

طريق اول در اشعار بىمعنى لاف و گزاف است

ور وسمه كمانكش گشت در ابروى او پيوست * طبلهء عطر گل و درج عبير افشانش

فيض يك شمه ز بوى خوش عطار من است * باغبان همچو نسيمم ز در خويش مران

كاب گلزار تو از اشك چو گلنار من است * لب تو خضر و دهان تو آب حيوانست

قد تو سرو و ميان تو مو و گردن عاج * دهان تنك تو داده به آب خضر بقا

لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج * چرا همى شكنى جان من ز سنك دلى

دل ضعيف كه باشد بنازكى چو ز جاج * فتاده در سر حافظ هواى چون تو شهى

كمينه ذرهء خاك در تو بودى كاج * سواد ز لف سياه تو جاعل الظلمات

بياض روى چو ماه تو فالق الاصباح * ز ديده‌ام شده صد چشمه در كنار روان

كه خود شنا نكند در ميان آن ملاح * پيش چشمم كمتر است از قطره‌ى

اين حكايتها كه از طوفان كنند * خم ابروى تو در صنعت تيراندازى

برده از دست هر آنكس كه كمانى دارد * شوخى نرگس نگر كه پيش تو بشگفت

چشم دريده ادب نگاه ندارد * بنى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد

بهار عارضش خطى به خون ارغوان دارد * خدا را داد من بستان از او اى شحنه مجلس

كه مى با ديگران خورده است و با من سر گران دارد * من چو از خاك لحد لاله صفت برخيزم داغ

سوداى توام سرّ سويدا باشد * فروغ ماه ميديدم ز بام قصر او روشن

كه رو از شرم آن خورشيد در ديوار ميآورد * ازره گذر خاك سر كوى شما بود

هر نافه كه در دست نسيم سحر افتاد * داد گرا فلك تو را جرعه‌كش پياله باد

دشمن دل سياه تو غرقه به خون چو لاله باد