البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٧٣

شاهد هفتم بر بىمعرفتى حافظ خودستائى اوست

نگرديده بلكه آنچه گفته و بافته همه‌اش از تخمين و گمان است گرچه در نزد ما همين شعرش هم در باب عشق به حق نيست زيرا كه قبل از اين بيت ميگويد :

شيوهء حور و پرى خوب و لطيف است ولى * خوبى آنست و لطافت كه فلانى دارد

نميدانم مقصودش از فلانى كيست زيرا كه نامش را نبرده با يكى از شاهان و وزيران است و يا يكى از معشوقهاى ديگرش ، بعد گويد :

دلنشين شد سخنم تا تو قبولش كردى * آرى آرى سخن عشق نشانى دارد

مدعىگو لغز و نكته بحافظ مفروش * كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد

باز آخرش ظاهر مىكند كه مرادش از عشق همان عشق هنرى است پس مراد آنست كه در راه عشق هنرى كسى محرم راز نشود يعنى كاملا بنكات و دقائق او پىنبرد و هر كس به قدر فهم خويش از وى سخن ميراند

شاهد هفتم بر بىمعرفتى حافظ خودستائى اوست

شاهد هفتم بر بىمعرفتى حافظ خودستائى اوست

آنكه حافظ بسيار خودستائى كرده و بسيار از هنر و اشعار خود در همچنين از عشقرانى خود تمجيد كرده و بنهايت درباره خود غلو نموده و كسى كه خودبين و خود ستا باشد از عشق حقيقى محروم است خواه عشق به حق يا عشق به ديگرى شعر از مؤلف

غرور و نخوت و خودبينى اندرين دربار * چو كفر و شرك شدستى ز فيض و رحمت دور

عمل بين عارف نباشد خود بين و خود پسند عاشق و عارف نباشد خود پسندى جان من برهان نادانى بود . خودش نيز گفته :