البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٧١

شاهد ششم بر آنكه عشق و عرفان حافظ هنرى و تصنعى است

طريق خدمت و آئين بندگى كردن * خدايرا كه رها كن نما و سلطان باش

( يعنى طريقه خدمت و آئين بندگى كردن امراء و بزرگان را از من بياموز كه در اين فن ماهرم .

ياد باد آنكه باصلاح شما ميشد راست * نظم هر گوهر ناسفته كه حافظ را بود

و اين اشاره است بتعلم وى از جلال الدين چنانچه گويد :

حافظ اين گوهر منظوم كه از طبع انگيخت * ز اثر تربيت آصف ثانى دانست

حافظ ببر تو گوى فصاحت كه مدعى * هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت

عاشق و رندم و ميخوار بآواز بلند * وين همه منصب از آن حور پريوش دارم

گر بكاشانه رندان قدمى خواهى زد * نقل شعر شكرين و مى بيغش دارم

نكته ناسنجيده گفتم دلبرا معذور دار * عشوهء فرماى تا من طبع را موزون كنم

اى مه صاحبقران از بنده حافظ ياد كن * تا دعاى دولتت از حسن روزافزون كنم

ايضا بجلال الدين گويد :

آنكه در طرز غزل نكته بحافظ آموخت * يار شيرين سخن نادره گفتار من است

بلبل از فيض گل آموخت سخن ورنه نبود * اينهمه قول و غزل تعبيه در منقارش

گر بديوان غزل صدر نشينم چه عجب * سالها بندگى صاحب ديوان كردم

همچو حافظ برغم مدعيان * شعر رندانه گفتم هوس است

حافظا علم و ادب‌ورز كه در مجلس شاه * هر كرا نيست ادب لايق صحبت نبود

معرفت نيست در اين قوم خدايا سببى * تا برم گوهر خود را به خريدار دگر