البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٦٠

حافظ اهل تملق و طمع است پس از عشق و معرفت عاريست

خورد اكنون اشعاريكه در استغنا گفته نقل ميكنيم تا حقيقت حال معلوم شود :

اين چه استغنا است يا رب اين چه قادر حكمت است * كاين همه زخم زبان است و مجال آه نيست

صاحب ديوان ما گويا نميداند حساب * كاندرين طغرا نشان حسبة للّه نيست

بنده پير خراباتم كه لطفش دائم است * ورنه لطف شيخ و زاهدگاه هست و گاه نيست

حافظ ار بر صدر ننشيند ز عالى مشربيست * عاشق دردى كش اندر بند مال و جاه نيست

اول و آخرش در استغنا است اما بيت وسطش در تكدى است .

منم كه گوشه ميخانه خانقاه من است * دعاى پير مغان ورد صبحگاه من است

ز پادشاه و گدا فارغم به حمد للّه * گداى خاك در دوست پادشاه من است

هر كس ذوق سخن‌سنجى دارد ميفهمد كه اين از باب تملق است و استمالهء خاطر پير .

از آستان پير مغان سر چرا كشيم * دولت در آن سرو گشايش از آندر است

ما آبروى فقر و قناعت نميبريم * با پادشه بگوى كه روزى مقرر است

يعنى گشايش از در پير حاصل است و احتياج بشاه ندارد . هر كس كه اهل فهم باشد ميفهمد كه اين نوع سخن گفتن از استغنا نيست و دال بر تملق يا از حسرت محروميت است

شگفته شد گل حمراء و گشت بلبل مست * صلاى سرخوشى اى صوفيان باده‌پرست

بيار باده كه در بارگاه استغنا