البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٥٧

حافظ اهل تملق و طمع است پس از عشق و معرفت عاريست

اگر گفتم دعاى ميفروشان * چه باشد حق نعمت ميگذارم

صبا خاك وجود ما بدان عاليجناب انداز * بود كان شاه خوبانرا نظر بر منظر اندازيم

ايضا براى جلال الدين گويد :

چو هر خاكى كه باد آورد فيضى بود ز انعامت * ز حال بنده يادآور كه خدمتكار ديرينم

من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم * لطفها ميكنى ايخاك درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازيت كه آموخت بگو * منكه اين ظن برقيبان تو هرگز نبرم

پايه نظم بلند است و جهانگير بگو * تا كند پادشه بحر دهان پر گهرم

پير دردى كش ما گرچه ندارد زر و زور * خوش عطا بخش و خطاپوش خدائى دارد

نغز گفت آن بت ترسا بچه باده فروش * شادى روى كسى خور كه صفائى دارد

خسروا حافظ درگاه‌نشين فاتحه خواند * وز زبان تو ثنائى و دعائى دارد

حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مريز * حاجت آن به كه بر قاضى حاجات بريم

( يعنى پير مغان ) ايضا براى پير مغان :

در اين غوغا كه كس از كس نپرسد * من از پير مغان منت پذيرم

خوشا آندم كز استغنا مستى * فراغت باشد از شاه و وزيرم

گوئى برفت حافظ از پادشاه يحيى * يا رب بيادش آورد رويش پروريدن

ايصبا بر ساقى بزم اتابك عرضه دار * تا از آن جام زر افشان جرعهء بخشد به من

( امير تيمور )