البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٥٦

حافظ اهل تملق و طمع است پس از عشق و معرفت عاريست

ايضا در تسليت به خود يا نفس خود گويد :

بصدر مصطبه بنشين و ساغر مى نوش * كه آنقدر ز جهان كسب مال و جاهت بس

ز يادتى مطلب كنار بر خود آسان كن * صراحى مى و لعل بتى چو ماهت بس

فلك بمردم نادان دهد زمام مراد * تو اهل فضلى و دانش همين گناهت بس

بمنت ديگران خو مكن كه در دو جهان * رضاى ايزد و انعام پادشاهت بس

نظر كردن بدرويشان منافى بزرگى نيست * سليمان با چنان حشمت نظرها بود بامورش

ساقى چو شاه نوش كند باده صبوح * گو جام زر بحافظ شب زنده‌دار بخش

معلوم است كه شب زنده داريش براى شعر گفتن و تهيه صله كردن بوده چناننچه گويد :

ميسرايم بشب و وقت سحر ميمويم

، ايضا براى شاه شجاع گويد 6

بعاشقان نظرى كن بشكر اين نعمت * كه من غلام مطيعم تو پادشاه مطاع

بفيض جرعهء جام تو تشنه‌ايم و ليك * نميكنيم دليرى نميدهيم صداع

چند بناز پرورم مهربنان سنگدل * ياد پدر نميكنند اين پسران ناخلف

ايضا براى شاه يحيى گويد :

حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است * از بهر معيشت مكن انديشه باطل

ايضا براى شاه منصور گويد :

وام حافظ بگو كه باز دهند * كردهء اعتراف و ما گوهيم

ايضا براى پير مغان گويد :

چل سال بيش رفت كه من لاف ميزنم * گز چاكران پير مغان كمترين منم

هرگز بيمن عاطفت پير مى فروش * ساغر تهى نشد ز مى صاف و روشنم

از جاه عشق و دولت رندان پاكبار * پيوسته صدر مصطبه‌ها بود مسكنم