البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٢٩

گستاخى و ستيزه‌گى حافظ با پير مغان شاهد بر بىصفائى او است

تا دل هرزه گرد من رفت بچين زلف او * زان سفر دراز خود عزم وطن نميكند

پيش كمان ابرويش لابه همى كنم ولى * گوش كشيده است از آن گوش به من نميكند

دى گله ز طره‌اش كردم و از سر فسوس * گفت كه اين سياه كج گوش به من نميكند

كشته غمزه تو شد حافظ ناشنيده پند * تيغ سزا است آنكه را درد سخن نميكند

ديدم و آن چشم دل سيه كه تو دارى * جانب هيچ آشنا نگاه ندارد

گر بهنگام وفا هيچ ثباتت نبود * ميكنم شكر كه بر جور ثباتى دارى

بس دعاى سحرت مونس جان خواهد بود * تو كه چون حافظ شبخيز غلامى دارى

خدا را داد من بستان از او اى شحنه مجلس * كه مى با ديگرى خورده است و با من سر گران دارد

خوش است خلوت اگر ياريار من باشد * نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم * كه گاهگاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدايا كه در حريم وصال * رقيب محرم و حرمان نصيب من باشد

هماى گو مفكن سايه شرف هرگز * بر آن ديار كه طوطى كم از زغن باشد

دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس * كه چنان ز او شده‌ام بيسر و سامان كه مپرس

كس باميد وفا ترك دل و دين مكناد * كه چنانم من از اين كرده پشيمان كه مپرس

چو بيد بر سر ايمان خويش ميلرزم * كه دل بدست كمان ابروئى است كافر كيش