البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٢٨

گستاخى و ستيزه‌گى حافظ با پير مغان شاهد بر بىصفائى او است

وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم * كه در طريقت ما كافريست رنجيدن

معذلك نسبت به پير ميگويد :

در ميخانه‌ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود * گرت باور بود ورنه سخن اين بود ما گفتيم

اگر بر من نه بخشائى پشيمانى خورى آخر * بخاطر دار اين معنى كه در خدمت كجا گفتم

به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم * بيا بگو كه ز عشقت چه طرف بر بستم

بسوخت حافظ و آن يار دلنواز نگفت * كه مرهمى بفرستم چو خاطرش خستم

ما ز ياران چشم يارى داشتيم * خود غلط بود آنچه ما پنداشتيم

گفتگو آئين درويشى نبود * ورنه با او ماجراها داشتيم

شيوهء چشمت فريب جنك داشت * ما غلط كرديم و صلح انگاشتيم

با دل سنگينت آيا هيچ در گيرد شبى * آه آتشبار و سوز ناله شبگير ما

خواهم كه پيش ميرمت اى بيوفا طبيب * بيمار باز پرس كه در انتظارمت

درويش نميپرسى و ترسم كه نباشد * انديشه آمرزش و پرواى نوابت

ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت * بشكست عهد و از غم ما هيچ غم نداشت

يا رب مگيرش ار چه دل چون كبوترم * افكند و كشت و حرمت صيد حرم نداشت

نگرفت در تو گريه حافظ بيهچ روى * حيران آندلم كه كه از سنك خاره نيست

سيل سرشك ما ز دلش كين بدر نكرد * در سنك خاره قطره باران اثر نكرد

در بهاى بوسهء جانى طلب * ميكنند اين دل ستانان الغياث

خون ما خوردند اين كافر دلان * اى مسلمانان چه درمان الغياث

ميان مهربانان كى توان گفت * كه يار ما چنين كرد و چنان كرد