البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٢١

شواهد ده گانه بر تصنع حافظ در عشق و عرفان

خود و عنقريب شواهد از اشعار حافظ بر هنرى و تصنعى بودن عشق او باعتراف خودش ميآيد .

امر دوم : آنكه از گفته‌هايش محقق شد كه عياش بوده و اهل باده و شراب و كسى كه مشرب عياشى داشته باشد يا اهل باده و شراب باشد از عشق و عرفان دور است بلكه محال است كه اين دو در نهاد باده‌پررست جا بگيرد پس اگر اظهار عشق كند مانند همان واعظانى است كه خود گفته :

واعظان كاين جلوه در محراب و منبر ميكنند * چون بخلوت ميروند آن كار ديگر ميكنند

يا آنكه گفته :

واعظ ما بوى حق نشنيده بشنو كاين سخن * در حضورش نيز ميگويم نه غيبت ميكنم

و اين حقير نيز از بيت اولش جواب گفته‌ام :

شاعران كاين جلوه در اشعار و دفتر ميكنند * چون بخلوت ميروند آن كار ديگر ميكنند

باقيش در پاورقى صفحه 129 ذكر شده و از بيت دوم گفته‌ام :

حافظ ما بوى حق نشنيده از افيون مى * از حقيقت گويم اين مطلب نه تهمت ميكنم

امر سوم : آنكه مخالفش نيز از او صادر شده كه نقض گفته‌هايش مينمايد و معلوم مىشود كه اختيارش مسلك پير مغان را نيز از روى حقيقت نبوده بلكه از روى سياست و مصلحت‌انديشى و استفاده مالى بوده . چنان كه گفته :

چهل سال بيش رفت كه من لاف ميزنم * كز چاكران پير مغان كمترين منم