البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٠٥

ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان

مكن در اين چمنم سر زنش به خود روئى * چنان كه پرورشم ميدهند ميرويم

تو خانقاه و خرابات در ميانه مبين * خدا گواست كه هرجا كه هست با اويم

فاش ميگويم و از گفته خود دلشادم * بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست * چكنم حرف دگر ياد نداد استادم

طائر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق * كه در اين دامگه حادثه چون افتادم

من ملك بودم و فردوس برين جايم بود * آدم آورد در اين دير خواب آبادم

تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق * هر دم آيد غمى از نو بمباركبادم

گر خورد خون دلم مردمك ديده روا اس * كه چرا دل بجگر گوشه مردم دادم

سايهء طوبى و دلجوئى حور و لب حوض * بهواى سر كوى تو برفت از يادم

غم زمانه كه هيچش گران نمىبينم * دواش جز بمى ارغوان نمىبينم

به ترك خدمت پير مغان نخواهم گفت * چرا كه مصلحت خود در آن نمىبينم

نشان موى ميانش كه دل در او بستم * ز من مپرس كه خود در ميان نمىبينم

من و سفينه حافظ كه جز در اين دريا * بضاعت سخن درفشان نمىبينم

دوستان عيب من بيدل حيران مكنيد * گوهرى دارم و صاحبنظرى ميجويم

گرچه با دلق ملمع مى گلگون عيب است * مكنم عيب كزو رنك ريا ميشويم

حافظم گفت كه خاك در ميخانه مبوى * گو مكن عيب كه من مشك ختن ميبويم

و در تعلق از پير و اظهار توبه و ندامت و اعتذار از شكست پيمان گويد :

سالها پيروى مذهب رندان كردم * تا به فتواى خرد حرص بزندان كردم

بقيه از صفحهء قبل . خانقاهيان نيز رفت‌وآمد كرد عذرش اينست كه اگر بخانقاه هم روم از او فراموش نكنم و پيمان نشكنيم بلكه در انجا هم با اويم و به ياد اويم .