البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٢٠٢

ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان

قصر فردوس بپاداش عمل ميبخشند * ما كه رنديم و گدا دير مغان ما را بس

يار « 1 » با ما است چه حاجت كه زيادت طلبيم * دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

نيست ما را بجز از وصل تو در سر هوسى * اين تجارت ز متاع دو جهان ما را بس

حافظا از مشرب قسمت گله بىانصافيست * طبع چون آب و غزلهاى روان ما را بس

دگر ز منزل جانان سفر مكن درويش « 2 » * كه سيره معنوى و كنج خانقاهت بس

اگر كمين بگشايد غمى ز گوشهء دل * حريم درگه پير مغان پناهت بس

غم گيتى گر از پايم درآورد * بجز ساغر كه باشد دستگيرم

بفريادم رس اى پير خرابات * بيك جرعه جوانم كن كه پيرم

بگيسوى تو خوردم دوش سوگند * كه از پاى تو من سر بر نگيرم

من آن مرغم كه هر شام و سحرگاه * ز بام عرش ميآيد صفيرم

چو طفلان تا كى اى واعظفريبى * بسيب بوستان و جوى شيرم

بسوزان خرقه تقوى تو حافظ * كه گر آتش شوم در وى نگيرم

اگر گفتم دعاى ميفروشان * چه باشد حق نعمت ميگذارم

بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم * كز بهر جرعهء همه محتاج آندريم

در اين غزل از باب تحسر و تسليت نفس يا از باب طعن برقيبان ميگويد

بگذار تا گذار ما همواره از شارع * ميخانه باشد ما را چه غم است

اولا همه شما نيز براى يكجرعه محتاج به ايندر هستيد چنانچه گفته :

صوفيان واستدند از گرو مى همه رخت * دلق ما بود كه در خانهء خمار بماند

( 1 ) مقصود از يار پير مغان است و همچنين نيست ما را بجز از وصل تو همچنين از درخويش خطاب به اوست ( 2 ) اينجا معلوم مىشود كه با خانقاهيان صلح داشته چنانچه گفته شكر آن را كه ميان من و او صلح افتاد * صوفيان رقص‌كنان ساغر شكرانه زدند