البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٩٦

ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان

شبان وادى ايمن گهى رسد بمراد * كه چند سال بجان خدمت شعيب كند

پشمينه‌پوش تندخو از عشق نشنيده است بو * از مستيش رمزى بگو تا ترك هشيارى كند

عتاب يار پريچهره عاشقانه بكش * كه يك كرشمه تلافى صد بلا بكند

طبيب عشق مسيحا دم است و مشفق ليك * چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند

رملك « 1 » تا ملكوتش حجاب بردارند * هر آنكه خدمت جام جهان‌نما بكند

ز بخت خفته ملولم بود كه بيدارى * بوقت فاتحه صبح يكدعا بكند

گر ميفروش حاجت رندان روا كند * ايزد گنه ببخشد و دفع بلا كند

نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند * تا همه صومعه‌داران پى كارى گيرند

گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشين * گفت بكوى عشق هم اين و هم آن كنند

گفتم شراب و خرقه نه آئين مذهب است * گفت اين عمل بمذهب پير مغان كنند

مطرب عشق عجب ساز و نوائى دارد * نقش هر پرده كه زد راه به جائى دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالى * كه خوش آهنك فرح‌بخش و هوائى دارد

پير دردى كش ما گرچه ندارد زر و زور * خوش عطابخش و خطاپوش خدائى دارد

محترم دارد لم كاين مگس قندپرست * تا هوا خواه تو شد فر همائى دارد

در ره عشق نشد كس بيقين محرم راز * هر كسى بر حسب فكر گمانى دارد

با خرابات‌نشينان ز كرامت ملاف * هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد

مدعى گو لغز و نكته بحافظ مفروش * كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد

( 1 ) اين دو بيت اشاره به آنست كه در فصل باده گذشت كه يگانه راه طريقت را بزعم خود در مقابل خانقاهيان و اهل رياضت عشق ميداند و باده را هم مضر بعشق و و تصوف نميداند بلكه مؤيد ميگمارد و همان كشفى را كه خانقاهيان در اثر رياضت براى خود مدعى هستند او براى خود در جام مى مدعى است .