البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٩٤

ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان

مى خور كه هر كه آخر كار جهان بديد * از غم سبك برآمد و رطل گران گرفت

در كعبهء كوى تو هر آنكس كه بيايد * از قبلهء ابروى تو در عين نماز است

عيب حافظ گو مكن واعظ كه رفت از خانقاه * پاى آزادى چو بندى و ربجائى رفت‌رفت

ثواب روزه و حج قبول آنكس برد * كه خاك ميكدهء عشق را زيارت كرد

مقام اصلى ما گوشهء خرابات است * خداش خير دهد آنكه اين عمارت كرد

نماز در خم آن ابروان محرابى * كسى كند كه به خون جگر طهارت كرد

فغان كه نرگس مخمور شيخ شهر امروز * نظر بدردكشان از سر حقارت كرد

حديث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ * اگرچه صنعت بسيار در عبارت كرد

مشكل عشق نه در حوصلهء دانش ما است * حل اين نكته بدين فكر خطا نتوان كرد

بجز ابروى تو محراب دل حافظ نيست * طاعت غير تو در مذهب ما نتوان كرد

بسر جام جم آنگه نظر توانى كرد * كه خاك ميكده كحل بصر توانى كرد

مباش بىمى و مطرب كه زير طاق سپهر * بدين ترانه غم از دل بدر توانى كرد

گدائى در ميخانه طرف اكسيرى است * گر اين عمل بكنى خاك زر توانى كرد

بعزم مرحلهء عشق پيش نه قدمى * كه سودها كنى ار اين سفر توانى كرد

تو كز سراى طبيعت نميروى بيرون * كجا بكوى طريقت گذر توانى كرد

جمال يار ندارد نقاب و پرده ولى * غبار غم بنشان تا نظر توانى كرد

دلا ز نور هدايت گر آگهى يا بى * چو شمع خنده‌زنان ترك سر توانى كرد

ولى « 1 » تو تالب معشوق و جام مى خواهى * طمع مدار كه كار دگر توانى كرد

( 1 ) متأسفانه كه حافظ خودش به اين نصيحت كه نصيحت شاهانه ناميده عمل نكرد و ترك جام مى و لب معشوق نكرد چنانچه گفته : من ترك عشق شاهد و ساغر نميكنم * صد بار توبه كردم و ديگر نميكنم پس بگفتهء خود از نور هدايت عاريست