البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٩١

ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان

لكن با خود سنجيده كه چرا خسر الدنيا و الاخره باشيم اگر بنا باشد كه بر رشته باطل رويم پس چرا خود را از تعيش دنيا محروم كنيم .

اكنون آنچه درباره پير مغان و طريقه او و مذمت او از مخالفين با طريقه خود گفته ذكر ميكنيم حافظ :

بمى سجاده رنگين كن گرت پير مغان گويد * كه سالك بى خبر نبود ز راه و رسم منزلها « 1 »

چه نسبت است برتدى صلاح و تقويرا * ببين تفاوت ره از كجا است تا بكجا

دلم ز صومعه بگرفت و خرقهء سالوس * كجا است دير مغان و شراب ناب كجا

در خرابات طريقت ما بهم منزل شويم * كاين چنين رفته است بر عهد ازل تقدير ما

صوفى بيا كه آينه صافى است جام را * تا بنگرى صفاى مى لعل فام را

راز درون پرده ز رندان مست‌پرس * كاين حال نيست زاهد عالى مقامرا

در عيش نقد كوش كه چون آبخور نماند * آدم بهشت روضه دار السلام را

ما را بر آستان تو بس حق خدمت است * اى خواجه باز بين بترحم غلام را

برو به كار خود ايواعظاين چه فرياد است * مر افتاده دل از كف ترا چه افتاده است

اگرچه مستى عشقم خراب كرد ولى * اساس هستى من زان خراب آباد است

گداى كوى تو از هشت خلد مستغنى است * اسير عشق تو از هر دو عالم آزاد است

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد * خانهء عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

چون پياله دلم از توبه كه كردم بشكست * همچو لاله جگرم بيمى و پيمانه بسوخت « 2 »

( 1 ) - اثبات مىكند كه اهل سلوك و طريقت بوده . ( 2 ) - بيت آخر اشاره به آن است كه حافظ چند مرتبه توبه كرده و با پير مغان پيمان شكسته و بار برگشته كه در طى اشعار نيز معلوم مىشود .