البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٨٤

قسم دوم در عشق‌ورزى به اشخاص مختلف

فداى پيرهن چاك ما هرويان باد * هزار جامه تقوى و خرقه پرهيز

خيال خال تو با خود به خاك خواهم برد * كه تا ز خال تو خاكم شود عبيرآميز

پياله بر كفنم بند تا سحرگه حشر * بمى ز دل ببرم هول روز رستاخيز

8 من به خيال زاهدى گوشه‌نشين و طرفه انك * مغبچهء زهر طرف ميزندم بچنك و دف

9 من دوست دار روى خوش و موى دلكشم * مدهوش چشم مست و مى صاف بيغشم

شهرى است پر كرشمه و خوبان ز شش جهت * چيزيم نيست ورنه خريدار هر ششم « 1 »

از بسكه چشم مست در اين شهر ديده‌ام * حقا كه مى نميخورم اكنون و سرخوشم

شيراز معدن لب لعل است و كان حسن * من جوهرى مفلسم از آن مشوشم

در عاشقى گريز نباشد ز سوزوساز * استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم

گفتى ز سر عهد ازل يك سخن بگو * آنگه بگويمت كه دو پيمانه دركشم

من آدم بهشتيم اما در اين سفر * حالى اسير عشق جوانان مهوشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست * آئينهء ندارم از آن آه ميكشم

10 عمرى است تا من در طلب هر روز گامى ميزنم * دست شفاعت هر زمان در نيكنامى ميزنم

بىماه مهر افروز خود تا بكذرانم روز خود * دامى براهى مينهم مرغى بدامى ميزنم

تا بو كه يابم آگهى از سايهء سرو سهى * گلبانك عشق از هر طرف بر خوشخرامى ميزنم

11 خرد ز پيرى من كى حساب بر گيرد * كه باز با صنمى طفل عشق ميبازم

( 1 ) - مقصود از شش جهت آنست كه در اين بيت گويد . فرياد كه از شش جهتهم راه ببستند * آن خال و خط و زاف و رخ و عارض و قامت