البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٧٩

119 براى شاه :

يا بخت من طريق محبت فرو گذاشت * يا او بشاهراه طريقه گذر نكرد

من ايستاده تا كنمش جان فدا چو شمع * او خود گذر به من چو نسيم سحر نكرد

گفتم مگر بگريه دلش مهربان كنم * چون سخت بود در دل سنگش اثر نكرد

شوخى مكن كه مرغ دل بيقرار من * سوداى دام عاشقى از سر بدر نكرد

117 ايضا براى يكى از اميران :

117 ايضا براى يكى از اميران :

اى پستهء تو خنده زده بر حديث قند * مشتاقم از براى خدا يك شكر بخند

گر جلوه مينمائى وگر طعنه ميزنى * ما نيستيم معتقد شيخ خود پسند

جائى كه يار ما بشكر خنده دم زند * اى پسته كيستى تو خدا را دگر مخند

حافظ چو ترك غمزه تركان نميكنى * دانى كجا است جاى تو خوارزم يا خجند

118 براى يكى از وزيران

118 براى يكى از وزيران

بتى دارم كه كرد گل ز سنبل سايبان دارد * بهار عارضش خطى به خون ارغوان دارد

چو عاشق ميشدم گفتم كه بردم گوهر مقصود * ندانستم كه اين دريا چه موج خونفشان دارد

خدا را داد من بستان از او اى شحنهء مجلس * كه مى با ديگرى خور دست و با من سر گران دارد

چه عذر بخت خود گويم كه آن عيار شهر آشوب * بتلخى كشت حافظ را و شكر در دهان دارد

119 براى شاه :

119 براى شاه :

ولى كه غيب نماى است و جام جم دارد * ز خاتمى كه دمى كم شود چه غم دارد « 1 »

( 1 ) غزل را بنام شاه گويد چون دل شاه را آئينه غيب نما داند ، يا از روى حقيقت ، يا از روى تملق ، چنانچه درباره شاه شجاع نيز گفته : محل نور -