البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٧١

93 شاه :

روزگاريست كه سوداى بتان دين منست * غم اين كار نشاط دل غمگين منست

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد * خلق را ورد زبان مدحت و تحسين منست

واعظ شحنه شناس اين عظمت گو مفروش * زانكه منزلگه سلطان دل مسكين منست

حافظا از حشمت پرويز دگر قصه مخوان * كه لبش جرعه‌كش خسرو شيرين منست

90 شاه :

90 شاه :

بجانب اى بت شيرين دهن كه همچون شمع * شبان تيره مرادم فناى خويشتن است

مرو بخانهء ارباب بيمروت دهر * كه گنج عافيتت در سراى خويشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشق و جانبازى * هنوز بر سر عهد و وفاى خويشتن است

بيت دومش نظير اين بيت است بيا بميكده و چهره ( الخ ) . كه الان ذكر مىشود

92 شاه هنگام سفر

92 شاه هنگام سفر

ياد باد آنكه ز ما وقت سفر ياد نكرد * بوداعى دل غميده ما شاد نكرد

مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق * كه از اين راه بشديار و ز ما ياد نكرد

آن جوانبخت كه ميزد رقم خير و قبول * بندهء پير ندانم ز چه آزاد نكرد

دل باميد صدائى كه مگر در تو رسد * نالها كرد درين كوه كه فرهاد نكرد

93 شاه :

93 شاه :

شاهدان گر دلبرى زينسان كنند * زاهدان را رخنه در ايمان كنند

عاشقانرا بر سر خود حكم نيست * هرچه فرمان تو باشد آن كنند

پيش چشمم كمتر است از قطرهء * اين حكايتها كه از طوفان كنند

ايجوان سرو قد گوئى بزن * پيش از آن كز قامتت چوگان كنند

يار ما چون گيرد آغاز سماع * قدسيان بر عرش دست‌افشان كنند