البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٦٦

75 سلطان احمد بن اويس ايلگانى كه در بغداد بوده

تعبير رفت و يار سفر كرده ميرسد * ايكاش هرچه زودتر از در درآمدى

آن عهد ياد باد كه از بام و در مرا * هر دم پيام يار و خط دلبر آمدى

خامان ره نرفته چه دانند ذوق عشق * دريا دلى بجوى دليرى سرآمدى

آنكو ترا بسنگدلى گشت رهنمون * اى كاشكى كه پاش بسنگى برآمدى

گر ديگرى بشيوهء حافظ زدى رقم * مقبول طبع شاه هنرپرور آمدى

احمد اللّه على معدلة السلطان * احمد شيخ اويس حسن ايلگانى

ماه اگر بىتو برآيد به دو نيمش بزند * دولت احمدى و معجزه سبحانى

جلوه بخت تو دل ميبرد از شاه و گدا * چشم بد دور كه هم جانى و هم جانانى

گرچه دوريم به ياد تو قدح ميگيريم * بعد منزل نبود در سفر روحانى

از گل پارسيم غنچه عيشى نشگفت * حبذا دجله بغداد و مى ريحانى

سر عاشق كه نه خاك در معشوق بود * كى خلاصش بود از محنت سرگردانى

اى نسيم سحرى خاك دريار بيار * كه كند حافظ ازو ديدهء دل نورانى

76 ساقىنامه در اينجا بعضى گفتار كفر آميز نيز از او سر زده چند بيت منتخا ذكر ميكنم .

بده ساقى آن مى كه عكسش ز جام * بكيخسرو و جم فرستد پيام

بيا ساقى آن آتش تابناك * كه زردشت ميجويدش زير خاك

به من ده كه در كيش رندان مست * چه آتش‌پرست و چه دنياپرست

بيا ساقى آن بكر مستور مست * كه اندر خرابات دارد نشست

بده تا روم بر فلك شير گير * بهم بر زنم دام اين گرك پير

بيا ساقى آن مى كه حور بهشت * عبير ملايك در آن ميسرشت

كه حافظ چو مستانه سازد سرود * ز چرخش دهد زهره آواز رود