البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٤٠

4 شاه يزد :

ايصورت تو ملك جمال و جمال ملك * وى طلعت تو جان جهان و جهان جان

بىطلعت تو جان نگرايد بكالبد * بىنعمت تو مغز نبندد در استخوان

اى ملهمى كه در صف كرو بيان قدس * فيضى رسد بخاط پاكت زمان‌زمان

اى آشكار پيش دلت هرچه كرد كار * دارد همى بپرده غيب اندرون نهان

در جنب بحر جود تو از ذره كمتر است * صد گنج شايگان كه ببخشى برايگان

اگر نه گنج عطاى تو دستگير شود * همه بسيط زمين رو نهد بويرانى

ترا كه صورت جسم ترا هيولائيست * چه جوهر ملكى در لباس انسانى

درون خلوت كر و بيان عالم قدس * صرير كلك تو باشد سماع روحانى

تو بودى اندم صبح اميد كز سر مهر * برآمدى و سرآمد شبان ظلمانى

شنيده‌ام كه ز من ياد ميگى كه‌كه * ولى بمجاس خاص خودم نميخوانى

طلب نميكنى از من سخن جفا اينست * و گرنه با تو چه بحث است در سخندانى

فرشتهء بحقيقت سروش عالم غيب * كه روضهء كرمش نكته بر چنان گيرد

سكندرى كه مقيم حريم او چون خضر * ز فيض خاك درش عمر جاودان گيرد

جمال چهره اسلام شيخ ابو اسحق * كه ملك در قدمش زيب بوستان گيرد

از امتحان تو ايام را غرض اينست * كه از صفاى رياضت دلت نشان گيرد

و گرنه پايه عزت از اين بلندتر است * كه روزگار بر او حرف امتحان گيرد

اگرچه خصم تو گستاخ ميرود حالى * تو شاد باش كه گستاخيش چنان گيرد

كه هرچه در حق اين خاندان دولت كرد * جزاش در زن و فرزند و خانمان گيرد