البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٣٢

حافظ از نظر رقص و موسيقى و بىمبالاتى و اوباشى

در سماع آى ز سر خرقه برانداز و برقص * ورنه با گوشهء رو خرقه ما در سر گير

صوف بركش « 1 » ز سرو باده صافى دركش * سيم در بازو بزر سيم برى در بر گير

حافظ آراسته كن نرم و بگو واعظ را * كه ببين مجلسم و ترك سر منبر گير

كنار آب و پاى بيد و طبع شعر و يارى خوش * معاشر دلبرى شيرين و ساقى گلعذارى خوش

شب صحبت غنيمت دان و داد خوشدلى بستان * كه مهتابى دل افروز است و طرف لاله‌زارى خوش

عروس طبع را زيور ز فكر بكر ميبندم * بود كز دست ايامم بدست افتد نگارى خوش

بغفلت عمر شد حافظ بيا با ما بميخانه * كه شنگولان سرمستت بياموزند كارى خوش

دلم از پرده بشد حافظ خوش گوى كجا است * تا بقول و غزلش ساز و نوائى بكنم

ز چنك زهره شنيدم كه صبحدم ميگفت * غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم

هر مرغ بد ستانى در مجلس شاه آمد * بلبل نواى سازى حافظ بغزل گوئى

غزل سرائى ناهيد صرفه نبرد * در آنمقام كه حافظ بر آورد آواز

( 1 ) صوف بركش : معلوم مىشود كه اشتقاق صوفيه از همان صوف است كه لباس پشمينه مىپوشيدند نه از صفا * كه اين خرافات گويان ميبافند و مى گويند صادش از صفا است و اوش از وفا است فايش از فنا است .