البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٢٤

اشعار غير قابل حمل حافظ در شراب و باده‌نوشى

38 من اگر باده خورم و نه چكارم با كسى * حافظ راز خود و عارف وقت خويشم

39 مى خور كه صد گناه زاغيار در حجاب * بهتر ز طاعتى كه بر وى و ريا كنند

گاه ميگويد بهتر از زهدفروشى است گاه مىگويد خدا غفور است رحمت عام است گاه ميگويد نه عاقل است كه نسيه خريد و نقد بهشت گاه ميگويد كه آگه است كه كاوس و كى كجا رفتند و امثال ذالك كه گذشته و ميآيد . گاه مىگويد

40 برو معالجهء خود كن اى نصيحت‌گو * شراب و شاهد شيرين كرا زيانى داد

41 من و انكار شراب اين چه حكايت باشد * غالبا اينقدرم عقل و كفايت باشد

منكه شبهاره تقوى زده‌ام با دف و چنك * اين زمان سربره آرم چه حكايت باشد

تا بغايت ره ميخانه نميدانستم * ورنه مستورى ما تا بچه غارت باشد

42 ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم * با ما بجام و بادهء صافى خطاب كن

روزيكه چرخ از گل ما كوزه‌ها كند * زينهار كاسهء سرما پر شراب كن

كار صواب باده‌پرستى است حافظا * برخيز عزم و جزم به كار صواب كن

43 گرچه با دلق ملمع مى گلگون عيب است * مكنم عيب كزو رنك ريا ميشويم

44 ساقى بيا كه شد قدح لاله برزمى * طامات تا به چند و خرافات تا بكى

فردا شراب كوثر و حور از براى ما است * امروز نيز ساقى مهر و جام مى

در اينجا باز بوى كفر و جحود از وى ظاهر است كه ترك شراب را از خرافات خوانده مع الوصف خود را ببهشت هم وعده ميدهد و باز هم در همين معانى مىگويد

45 مئى دارم چو جان صافى مىكند عيبش * خدايا هيچ غافل را مبادا بخت بدروزى