البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٢٢

اشعار غير قابل حمل حافظ در شراب و باده‌نوشى

نه بهفت آب كه رنگش به صد آتش نرود * آنچه با خرقه زاهد مى انگورى كرد

32 صوفى كه بىتو توبه ز مى كرده بود دوش * بشكست عهد چون در ميخانه ديد باز

و در غلبه خانقاهيان و منع آزادى و جلوگيرى از شراب و بستن ميكده ها گفته :

33 بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند * گره از كار فرومايه ما بگشايند

در ميخانه ببستند خدايا مپسند * كه در خانه تزوير و دغا بگشايند

گيسوى چنك ببريد بمرك مىناب * تا همه مغبچگان زلف دو تا بگشايند

نامهء تعزيت دختر رز بر خوانيد * تا حريفان همه خون از مژه‌ها بگشايند

34 اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل بيز است * ببانك چنك مخور مى كه محتسب تيز است

در آستين مرقع پياله پنهان كن * كه همچون چشم صراحى زمانه خونريز است

به آب ديده بشوئيم خرقه‌ها از مى * كه موسم ورع و روزگار پرهيز است

باز چون تقيه از وى زائل ميشد ترغيب بر باده‌نوشى علنى ميكرد چنانچه گفته :

35 شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد * زديم بر صف رندان و هرچه باداباد

قدح به شرط ادب گير ز انكه تركيبش * ز كاسهء سر جمشيد و بهمن است و قباد

كه آگه است كه كاووس و كى كجا رفتند * كه واقف است كه چون رفت تخت جم بر باد

شما را به خدا از مريدان حافظ بپرسيد آيا بادهء ولايت و عشق هم قدح دارد ، وانگهى قدحش از كلمهء سر جمشيد و قباد است نظيرش اين بيت است :