البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١١٤

اشعار غير قابل حمل حافظ در شراب و باده‌نوشى

آن تلخوش كه صوفى ام الخبائثش خواند * احلى « 1 » لنا و اشهى من قبلة العذارى

اين گفته پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم است كه فرمود الخمر ام الخبائث ، و لكن حافظ از باب رقابت با خانقاهيان و طعن بر ايشان كه به ظاهر نهى از شراب مىكردند و او را ام الخبائث مىخواندند اين بيت را بر سبيل استهزاء گفته و بايد گفت كه نسبت دادن حافظ اين كلمه را بصوفى از جهت بيسوادى او بوده چه آنكه او بيش از يك شاعرى نبوده اطلاع از حديث و اخبار نداشته و ندانسته گفتهء پيغمر صلى اللّه عليه و آله و سلم است و الا بىشبهه كفرش نيز ثابت است نه تنها باده نوشيش

( 2 ) چه ملامت رسد آن را كه چنين باده خورد * اين نه عيب است بر عاشق رند و نه خطا است

باده‌نوشى كه در او روى و ريائى نبود * بهتر از زهدفروشى كه در او روى و ريا است

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريم * باده از خون رزان است نه از خون شما است

اين نه عيب است كزين عيب خلل خواهد بود * ور بود نيز چه شد مردم بىعيب كجا است

ببين چگونه تصريح مىكند بر اينكه باده‌نوشى براى عاشقان عيب و خطائى نيست چنانچه باز گفته :

عاشقى را كه چنين باده شبگير دهند * كافر عشق بود گر نشود باده‌پرست

و بعد ملاحظه كن استدلال عوامانه‌اش را كه اگر عيب و خطائى هم بود از زهد

( 1 ) يعنى شراب شيرين‌تر و مشهى است براى ما از بوسه دوشيزگان باكره !