البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٨١

حافظ از نظر عبادت و زهد و تقوى

ترك افسانه بگو حافظ و مى نوش و دمى * كه نخفتيم شب و شمع بافسانه بسوخت

ايضابيارمى كه چو حافظ مدامم استظهار * بگريه سحرى و نياز نيمه شبى است

جمال دختر رز نور چشم ما است مگر * كه در نقاب ز حاجى و پرده عنبى است

و ايضا بر ترك سحر خيزى گفته :

مادرس سحر درّ ره ميخانه نهاديم * محصول دعا در ره جانانه نهاديم

ايضا در پيش سلطان گر نيست بارم * بارى بميرم بر خاك درگاه

شوق لبت برد از ياد حافظ * درس شبانه ورد سحرگاه

ايضانميبينم نشاط و عيش در كس * نه درمان دلى نه درد دينى

نه حافظ را حضور درس قرآن * نه دانشمند را علم اليقينى

و نيز سحرخيزى و بيدارى را براى شعرسازى و تصحيح شعر نيز گفته :

خنده و گريه عشاق ز جاى ديگر است * ميسرايم بشب و وقت سحر ميمويم

بلكه چنانچه دانستى و معلوم و ثابت است كه او از صوفيه خراباتيه بوده بعد از اين بحث كردن در اينكه اهل ورع و تقوى و غير ذالك بوده غلط است چه آنكه خراباتى را با اين امور سروكارى نيست كجا او ولى اللّه و عارف حق و عاشق حق و اهل گريه و مناجات و تضرع و زارى و اهل عبادت بوده چنانچه شيوهء بندگان خدا است ، با آنكه بيش از دويست غزل تملق از سلاطين و وزراء و اهل ثروت نموده و كوشش مىكند خود را به آنها وصل كند كسى كه اهل آن معنى است چه سروكارى به اين اشخاص