البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٨٠

حافظ از نظر عبادت و زهد و تقوى

در غزل دباره شاه يحيى گويد :

يك دو جامم در سحرگه اتفاق افتاده بود * و از لب ساقى شرابم در مذاق افتاده بود

ايضا براى شاه گويد

اى جوان سر و قد گوئى بزن * پيش از آن كز قامتت چوگان كنند

سر مكش حافظ ز آه نيمه‌شب * تا چه صبحت آينه رخشان كنند

ايضا گويد

مغبچه ميگذشت راهزن دين و مال * در پى آن آشنا از همه بيگانه شد

گريه شام و سحر شكر كه ضايع نگشت * قطره باران ما گوهر يك دانه شد

منزل حافظ كنون بارگه پادشاه است * دل پى دلدار رفت جان پى جانانه شد

ايضا براى شاه شجاع گويد :

حافظ چو آتشى است كه از سوز آه تو * افتاد در ملايك هفت آسمان خروش

ايضا براى شاه منصور گويد :

حافظ ار در گوشه محراب مينالد روا است * اى ملامت گو خدا را آن خم ابرو ببين

از مراد شاه منصور اى فلك سر بر متاب * تيزى شمشير بنگر قوت بازو ببين

براى شاه ايضا .

سزاى قدر تو شاها بدست حافظ نيست * جز از دعاى شبى و نياز صبحدمى

ايضاسحرم دولت بيدار ببالين آمد * گفت برخيز كه آن خسرو شيرين آمد

قدحى سركش و سرخوش بتماشا بخرام * تا ببينى كه نگارت بچه آئين آمد

و نيز در مى نوشى گفته