البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٧٢

مسلك مشرب حافظ نظر بكتابش

2 شكر آن را كه ميان من و او صلح افتاد * صوفيان رقص كنان جامهء مستانه زدند

3 عجب ميداشتم ديشت ز حافظ جام و پيمانه * ولى منعش نميكردم كه صوفىوار ميآورد

4 نقد صوفى نه همه صافى و بيغش باشد * اى بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد

ميگويد همهء خرقه‌ها باطل نيست ، بعد گويد :

صوفى ما كه ز درد سحرى مست شدى * شامگاهش نگران باش كه سر خوش باشد

5 صوفى صومعه عالم قدسم ليكن * حاليا دير مغان است حوالتگاهم

با من راه نشين خيز و سوى ميكده آى * تا ببينى كه در آن حلقه چه صاحب جاهم

و اشاره بقلندرى بودنش اينست :

قلندران حقيقت بنيم جو نخرند * قباى اطلس آنكس كه از هنر عاريست

2 هزار نكته باريكتر ز موى اين جا است * نه هر كه سر بتراشيد قلندرى داند

3 سوى رندان قلندر بره آورد سفر * دلق بسطامى و سجاده طامات بريم

ايضا به پير ميگويد .

از اين مروجه خرقه نيك دلتنگم * بيك كرشمهء صوفى و شم قلندر كن

در اينجا هم تصريح بصوفيت و هم قلندريست هر دو است ، ايضا بشاه ميگويد

سلطان و فكر لشگر و سوداى تاج و تخت * درويش و امن خاطر و گنج قلندرى

يك حرف صوفيانه بگويم اجازت است * اى نور ديده صلح به از جنك داورى