البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٥١

شواهد بر سنى بودن حافظ از كتابش

امير المؤمنين عليه السّلام اثباتش از خصايص شيعه نيست و فضل مختص نيست .

بيت دوم هم داراى دو احتمال است اول آنكه مقصود از ساقى كوثر امير المؤمنين عليه السّلام باشد و هر دو بيت در وصف همان حضرت باشد و اين ظاهرتر است احتمال دوم آنكه مانند غزلهايش باشد كه در هر يك بيتش يك چيز گفته و مرادش از ساقى كوثر همان ساقى بادهء خراباتى است . زيرا كه او را بسيار بكوثر تعبير كند كه از پاى خمت يكسر بحوض كوثر اندازيم ايضا . از بزم شاه جرعه كش حوض كوثرم . و بر فرض ترجيح احتمال اول ، باز دليل نيست زيرا كه اين ظواهر از كسى كه تشيع او مسلم و محقق است بر همان ظواهرش محمول است نه از كسى كه مشكوك فيه است بلكه متنازع فيه بلكه آثار خارجيه‌اش محقق و مسلم است پس معلوم نيست كه بر چه وجه گفته پس مانند آن ابيات اول خواهد بود در احتمال طمع و تملق يا خوف . باز هم بعد از اغماض از همه اين چند بيت شاهد بر تشيع صوفيت است يعنى تشيعى كه صوفيان دارند . بيش از اين دلالت ندارد . زيرا كه سيره و روشش در اين كتاب بر خلاف تشيع است

شواهد بر سنى بودن حافظ از كتابش

شواهد بر سنى بودن حافظ از كتابش

اگرچه ما مستغنى از اثبات هستيم زيرا كه صرف صوفى بودنش كه محقق و مسلم است كافيست بالاى سياهى رنك ديگر نيست پيش گفته شد كه صوفيت خود عنوانى است مستقل و مسلكى است در قبال شيعه مانند زيديه‌اسمعيليه اگرچه اعتراف به دوازده امام هم كند شيعه و سنى بودن صوفى يكى است . شيعه بودن صوفى براى ما مايهء دلخوشى نيست .

بعلاوه كه صوفيت از سنيت جدا نيست زيرا كه هيچ صوفى نيست مگر