البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٤٩

و اما وجه نظر در اقرار او

و شعرى ميگويند و درخواست صله مينمايند از اين قبيل در اشعارش بسيار هست :

1 - شكر شكن شوند همه طوطيان هند * زين قند پارسى كه ببنگاله ميرود

2 فكند زمزمهء عشق در حجاز و عراق * نواى بانك غزلهاى حافظ شيراز

3 نه هر كو نقش نظمى زد كلامش دلپذير افتد * تذرد طرفه من گيرم كه چالاك است شاهينم

4 وگر باور ندارى رو تو از صورتگر چين پرس * كه ؟ ؟ ؟ نسخه ميخواهد ز نوك كلك مشگينم

بعد گويد غلام آصف ثانى جلال الحق والدينم

5 حافظ حديث سحر فريب خوشت رسيد * تا حد مصر و چين و به اطراف روم ورى

6 حافظ از فقر مكن ناله كه گر شعر اينست * هيچ خوشدل نپسندد كه تو محزون باشى

7 بشعر حافظ شيراز ميرقصند و مينالند * سيه چشمان كشميرى و تركان سمرقندى

8 اى صبا با ساكنان شهر يزد از ما بگو * كاى سرحق ناشناسان گوى چوگان شما

گرچه دوريم از بساط قرب همت دور نيست * بنده شاه شمائيم و ثنا خوان شما

اى شهنشاه بلند اختر خدا را همتى * تا ببوسم هچو اختر خاك ايوان شما

مىكند حافظ دعائى بشنود و آمين بگو * روزى ما باد لعل شكرافشان شما

9 حافظ سرود مجلس ما ذكر خيرتست * بشتاب هان كه اسب و قبا ميفرستمت