البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٨٤

ليس كل ممكن بكائن و لا كل جائز واقع الا ان يدل عليه دليل قاطع

مجددا ترديد شبسترى در اين قياس بين وجوه مذكوره و سؤال از معنى روا

مجددا ترديد شبسترى در اين قياس بين وجوه مذكوره و سؤال از معنى روا

كنون حرفم به اين وارونه بخت است * كه برهانش قياس آن درخت است

تو كه گوئى روا هست از درختى * چرا نبود روا از نيكبختى

چه مقصود از روا باشد بيان كن * روائى از چه وجه است عيان كن

ز وحدت يا ز عشقش اين روائيست * و يا از حال مستى يا فنائيست

اگر مبنى است بر وحدت ، ضلالست * كه ممكن بهر واجب كى ظلالست

وجود واجب و ممكن دو باب است * نه او دريا و ممكن ، چون حباب است

حباب و موج و ظل و عكس مرآت * مثلهائيست نالايق بدان ذات

رواتر « 1 » يا رواهم اندرونيست * شجرهم از چنين وحدت نه حاكيست

فنا هم گر كه در ذات و صفاتست * محال است كاين نه شأن حادثا تست

وجوه ديگرش يا از بشر نيست * و يا امكانش از صوفى سير نيست

اگر بود از بشر اين شأن و الا * رسولان خدا بودند اولى

نه لطف حق بصوفى بيش باشد * نه يزدان عاشق درويش باشد

نه صوفى را بود عشق از نبى بيش * نه در عرفان بود از انبياء پيش

ليس كل ممكن بكائن و لا كل جائز واقع الا ان يدل عليه دليل قاطع

ليس كل ممكن بكائن و لا كل جائز واقع الا ان يدل عليه دليل قاطع

اگر بعض فروضش هست ممكن * ولى هر چيز ممكن نيست كائن

بر اثباتش دليل و شاهدى نيست * شهادت هم بقول مدعى نيست

شهيد از اهل حق بايد نه صوفى * كه نى اهل و نى دعواش موفى

( 1 ) يعنى بعلاوه آنكه بر اين فرض روا و رواتر هم معنى ندارد