البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ١٧٧

دعاوى مختصه باكثر الاماشذ و ندر

دعوى كشف حقايق ، دعوى علم رموز * علم حرف و علم جفر و علم تأويل و نزول

عشوه‌هائى ميكنند اظهار در مرءاى ناس * تا بدين حيلت بدام آرند از شاب و كهول

گاه عشق و ، گاه خلسه ، گاه تجريد از بدن * گاه كفّش از طعام و گاه مىباشد اكول

گاه رعشه گاه صعق « 1 » و گاه صفق « 2 » و گه طرب * گاه خنده گاه گريه گاه صحبت گه خمول ( خاموشى )

گاه سنى گاه شيعى گاه از مذهب برون * گاه با فاسق شود هم مشرب و گه با عدول

من ندانم زاين دعاوى و تناقض در كلام * و از خرافتهاى افزون چون نگردندى خجول

اعجب از اين ، اين مريدان گوئيا هستند كور * طوق رقيت به گردن كرده چون اشتر ذلول ( رام )

چشم‌بندى هست يا تسخير انسان كرده‌اند * ورنه كى انسان به زير بار گردد چون حمول ( حيوان باركش )

بدترين فرقه‌ها داند تصوف را ( جواد ) * ز آنكه مردم را باسم حق دهند از جق عدول

( 1 ) جيق زدن و بيهوش شدن ( 2 ) كف زدن و رقصيدن