تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٣٥

فصل سخن در امام پس از پيمبر و پيوسته به او است . - درود بر او بادا -

گرداند ، و كار كمى است ؛ زيرا مىشود به كسى كه خواهش دادن چيزى مىكند ، با نشان دادن او را بياگاهاند كه مىخواهد انگشتر به او ببخشد ، و بدون هيچ گفتگوئى سر زدن كار كم از نمازگزار روا مىباشد .

بالاتر از آن مىشود ، در آن هنگام انجام دادن كارى در نماز روا باشد ، آنچنان كه سخن گفتن روا بوده است ، و از آن پس روا بودنش از ميان رفته باشد .

و اگر روا نبود ، امير مؤمنان - بر او درود بادا - بر اين كار ستوده نمىشد .

و كسى نمىتواند بگويد ، كسى كه در اين آيه به ركوع كردن وصف شده است ، همان است كه درباره‌اش گفته است ، او را به جاى از دين برگشتگان مىآورد ، و مىفرمايد : « فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى - الْكافِرِينَ . يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ « 1 » » و خداوند مىخواهد راه و روش آنان را كه فروتنى كردن پيش مؤمنان ، و درشتى و ارجمندى كردن بر كافران و كارزار كردن در راه خداوند و نهراسيدن از سرزنش كردن سرزنش‌كنندگان است آشكار گرداند .

و از همهء اينها به دست مىآيد كه كلمهء « ولى » براى يكديگر را دوست داشتن و هماهنگى كردن در دين مىباشد .

اين سخن از آن روى گفتنى نيست ، كه نادرست است ؛ زيرا چنين نيست ، كه بايد همان كسى كه در يكى از اين دو آيه توصيف شده است ، خود او به آيهء ديگر هم وصف شده باشد . پس مىشود در آيهء نخست ، همهء مؤمنان وصف شده باشند ، و در آيهء دوم ، امير مؤمنان شناسانده شده باشد .

بالاتر از آن ياران ما آورده‌اند ، كه آيهء نخست هم به امير مؤمنان روىآور است ؛ زيرا صفت‌هائى كه در آن ياد گرديده ، همگى در او موجود است : او بر كافران درشتى و ارجمندى مىكند ، و براى مؤمنان نرمى نشان مىدهد ، و در راه خداوند

( 1 ) اين آيه 50 از سورهء پنجم است كه مائده باشد و دنبال اين آيه همان آيهء إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ است كه در اينجا مورد گفتگو مىباشد .