تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

فصل در اين كه خداوند برتر همه‌چيز كار بد نمىكند

فصل در اين كه خداوند برتر همه‌چيز كار بد نمىكند

فصل در اين كه خداوند برتر همه‌چيز كار بد نمىكند

روا نيست كسى كار بد بكند ، مگر آن‌كه بدى آن كار را نداند ، و يا به آن نيازى داشته باشد ؛ و چون كه خداوند برتر از همه چيز ، به بدى كارهاى بد ، دانا مىباشد ، و نيز مىداند كه او بىنياز از آنها است ، مىبايست ، آن كارها را نكند .

و دليل بر آن ، اين است كه هركس بتواند راست يا دروغ را ، برگزيند ، و براى رسيدن به آنچه مىخواهد ، هردو برابر باشند ، و بداند يكى از آنها بد ، و ديگرى خوب است ، روا نخواهد بود ، دروغ را بر راست برگزيند ، و اين يكى از دانستنىهاى آشكار است ، كه خردمندان در آن گفتگوئى ندارند .

و شرط كرديم ، كه به بدى آن كار دانا باشد ، و بىنياز از آن باشد ؛ زيرا اگر كارى را كه بد است خوب باور كند ، و كار خوب را بد باور كند ، و يا ، با آن‌كه به خودى خود بىنياز است ، چنين باور كرده باشد كه بدان نياز دارد ، روا خواهد بود ، كه آنچه را پيش خود خوب باور كرده ، بر آنچه آن را پيش خود ، بد باور كرده است ؛ برگزيند ؛ هرچند ، كار به جز آن باشد ، كه او باور كرده است ؛ زيرا در اين‌جا باور كردن جانشين دانستن مىشود .

پس اگر بگويند : در اين‌جا كه نشان داديد كار بد را بر كار خوب