تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤
فصل در اين كه خداوند برتر از همه چيز ، اراده‌كننده است .
فصل در اين كه خداوند برتر از همه چيز ، اراده‌كننده است .
فصل در اين كه خداوند برتر از همه چيز ، اراده‌كننده است .
اين فصل به روشن كردن چيزهائى نياز دارد :
نخست ، معنى اين كه مىگوئيم اراده‌كننده ، چيست ؟
دوم ، اين كه هر يك از ما از اين‌رو كه اراده‌كننده مىباشد ، صفتى دارد كه زايد بر صفتهاى ديگر اوست .
سوم ، هر يك از ما به صفت اراده ، « 1 » اراده‌كننده است .
چهارم ، موجود بلاآغاز برتر از همه چيز اراده‌كننده است .
پنجم ، از ميان بردن همهء گونه‌ها و راههائى كه ممكن است ، اين صفت را به خداوند نسبت داد ؛ به جز اين كه او به صفت اراده‌اى كه نوپديد گرديده و بدون محل باشد ، اراده‌كننده است .
1 - اما معنى اراده‌كننده : و او كسى است كه داراى صفتى باشد ، و براى داشتن آن صفت ، درست باشد ، كارى كه بر آن توانائى دارد ، و بر روىهاى گوناگون يا بدون هيچ روئى ، انجام شدنى باشد ، او بر يكى از روىها ، يا به اين كه روئى برايش بينديشد ، آن كار از او سر بزند ، و يا چنين بينديشيم كه اگر بر آن توانا باشد ، آن كار از او
( 1 ) صفتى كه زايد و عارض بر ذات و موجوديت اوست .