دوازده نكته در بررسى و ارزيابى ادله توسل ، شفاعت ، تبرك و زيارت ( فارسى ) — الصفحة ٢٩
نكته پنجم : هر چند تا اين جا آشكار شد هيچ نقطه‌ى مشتركى بين توحيد و شرك وجود ندارد اما ( چون وهابيان اين امت را به شرك متهم مىكنند ) باز هم اگر در ماهيت رذيلت شرك و فضيلت توحيد بيش‌تر درنگ كنيم اتهام به شرك ورزىِ مؤمنان را در امر توسل و شفاعت به كلى بى اساس خواهيم ديد .
بنابراين ، هرگز نبايد اين ستم بزرگ و امر زشتى كه بخشيده نمىشود را به كسى نسبت داد - به ويژه مسلمانى كه اعتقاد به خدا و معاد و نبوت دارد - جز آن كه ادله‌ى قوىّ و متقن بر آن اقامه كنيم .
ثانياً : شرك برهان بردار نيست و استثناپذير هم نيست . قرآن مىفرمايد :
« وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ . . . . » ( مؤمنون / 117 ) « و هر كس با خداوند معبود ديگرى بخواند ، وى را بر آن حجت و برهانى نيست » .
در اين آيه عبارت « لا برهان له به » ، صفت براى « إلهاً آخر » است ، پس كار مشركان بى دليل است هر كس إله ديگرى غير از الله برگزيند بر اين كار خود ، هيچ برهان ودليلى نمىتواند اقامه كند جز آن كه از ظن و خواسته‌ى نفس پيروى مىكند همان گونه كه قرآن مىفرمايد :
« . . . إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ ما تَهْوَى الْأَنْفُسُ . . . » ( نجم / 23 ) « و آنان جز از ظن و گمان و آن چه كه نفس‌هايشان مىخواهد ، پيروى كنند »
و يا آن كه بهانه مىآورند بر اين كه از پيشينيان خود پيروى مىكنند :