دوازده نكته در بررسى و ارزيابى ادله توسل ، شفاعت ، تبرك و زيارت ( فارسى ) — الصفحة ٢٦
نكته چهارم : فرض كنيم مردگان پس از وفات ( آن گونه كه وهابيان مىپندارند ) همانند بت‌هاى جامدِ بى جان شوند اما تفاوت اساسى در ديدگاه‌هاى مؤمنان با مشركان ، هرگز به ما اجازه نخواهد داد آيات دربارهء مشركان را به مؤمنان سرايت دهيم .
« وَ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ * مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ » ( شعراء / 92 - 93 ) « و به آنان گفته مىشود كجايند آن چه را پرستش مىكرديد * به جاى خداوند آيا شما را يارى مىكنند يا از خود مىتوانند دفع عذاب كنند »
چنين مىگويند :
« تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ * إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ » ( شعراء / 97 - 98 ) « به خدا سوگند كه حقيقتاً در گمراهى آشكار بوديم * چرا كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مىشمرديم . »
يعنى ، شما بت‌ها را در عبادت ، نصرت ، خوف و . . . با رب العالمين مساوى قرار داديد . بنابراين ، از يك سو اشتباه فاحشِ شيخ بن باز وهابى را كه - در نكته‌ى دوم ملاحظه كرديد و چنين - نوشته بود « بت پرستان بر اين اعتقاد نبودند كه بت‌ها ، حاجتشان را برآورده مىكنند و بيمارانشان را شفا مىدهند و آنان را بر عليه دشمنانشان يارى مىرسانند و . . . » بر ملا مىشود ؛ اشتباه وى از اين جاست كه با تشبّث به آيه : « وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ