دوازده نكته در بررسى و ارزيابى ادله توسل ، شفاعت ، تبرك و زيارت ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

نكته چهارم : فرض كنيم مردگان پس از وفات ( آن گونه كه وهابيان مىپندارند ) همانند بت‌هاى جامدِ بى جان شوند اما تفاوت اساسى در ديدگاه‌هاى مؤمنان با مشركان ، هرگز به ما اجازه نخواهد داد آيات دربارهء مشركان را به مؤمنان سرايت دهيم .

كافران گفتند اين جادوگر دروغگوست * آيا همه معبودان را يك معبود قرار داده ؟ ! اين چيزى بسيار شگفت‌آور است . »

بنابراين ، چنين خدايى كه مشركان باور داشتند ، خداى موهومى است كه وجود خارجى ندارد تنها يك وجود مصنوعِ پندارى در ذهن مشركان است . به همين رو مىتوان گفت : قول آنان درباره‌ى پرستش بت‌ها كه مىگفتند : « ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى خ . . . » ( زمر / 3 ) « ما بت‌ها را نمىپرستيم جز آن كه ما را به خدا نزديك كنند . » چيزى جز يك بهانه نبود آنان به الله واقعى ايمان نداشتند تا به او تقرّب جويند . شايد از همين روست كه خداوند آنان را دروغگو و كافر مىداند و در ادامه همين آيه مىفرمايد : « . . . إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ » « همانا خداوند هر كسى كه كافِر دروغگوست ، هدايت نمىكند » چون مشرك به خداى موهوم تقرب مىجويد نه به خداى حقيقى كه واحد و أحَد است ، مدَبّر ، مالك و مَلِك هستى است ، مُبدء و مُعيد است ، معاد دارد ، به حساب انسان رسيدگى مىكند هيچ چيز از او پنهان نيست ، براى انسان‌ها رسولانى از جنس خودشان مىفرستد تا تكاليف وى را به او بياموزند و او را هدايت كنند و . . . پس كار موحِّد در تبرك ، توسل ، زيارت و . . . براى تقرب به خداى واقعىِ