نگرشى بر مقاله بسط و قبض تئوريك شريعت دكتر عبد الكريم سروش (فارسى) — الصفحة ١٣١
علوم دينيّه بايستى براى راهيابى به عرفان خداوند باشد تا دل از انوار إلهى منوَّر گردد
قرنها بگذشت و اين قرن نويست * ماه آن ماهست و آب آن آب نيست
عدل آن عدلست و فضل آن فضل هم * ليك مستبدل شد آن قرن و امَم
قرنها بر قرنها رفت اى همام * وين معانى برقرار و بر دوام
آب مُبْدَل شد در اين جو چند بار * عكس آن خورشيد دائم برقرار « 1 »
جهان مرآت حسن شاهد ماست * فَشاهِدْ وَجْهَهُ فى كُلِّ مِرْءَات
علوم دينيّه بايستى براى راهيابى به عرفان خداوند باشد تا دل از انوار إلهى منوَّر گردد
علوم دينيّه بايستى براى راهيابى به عرفان خداوند باشد تا دل از انوار إلهى منوَّر گردد
اينك كه طلّاب علوم دينيّه از هر شهر و بلدى و از هر كوى و برزنى به سوى حوزه‌هاى علميّه گسيل ميشوند ، اگر با جان خود اين معنى را لمس كنند و از سويداى دل خود دريابند كه : علوم دينيّه نيز اگر وسيله زندگى و سرمايه دنيا باشد و بس ، با سائر حِرَف و فنون تفاوتى ندارد ؛ و اگر براى راهيابى به سوى خدا و عرفانش و براى تحقيق از سرّ عالم خلقت و علوم حقّه حقيقيّه باشد ، خداوند رحيم نيز باران فيض رحمت خود را بر آنان مىبارد و دلهايشان را از انوار جمال و جلال خود درخشان ميگرداند . مولانا در دفتر دوّم « مثنوى » گفته است :
هر كجا دردى دوا آنجا رود * هر كجا فقرى نوا آنجا رود
هر كجا مشكل جواب آنجا رود * هر كجا پستى است آب آنجا رود
( 1 ) « مثنوى معنوى » ملّاى رومى ، طبع ميرخانى ، ج 6 ، ص 607 ، سطر 22 ؛ و ص 608 ، سطر 1 و 2