سر الفتوح ناظر بر پرواز روح (ضميمه فقهاى حكيم) (فارسى) — الصفحة ٨١

فهرست منابع 267

ص 7 :

. . . ولى چيزى كه بيش از همهء اينها مرا رنج مىداد اين بود كه گاهى در دل ، تمام مقدّسات را منكر مىشدم ، ايمان مستقرّى نداشتم ، گاهى قلبم آرام مىگرفت و گاهى آنچنان طوفانى از شكّ و ترديد در دلم به وجود مىآمد كه هستىام را به باد مىداد ؛ نمىدانستم چه بايد بكنم .

روزى به خدمت عالم جليل ، زاهد متّقى ، مرحوم حاج شيخ حبيب الله گلپايگانى رفتم ، از ايشان علاج مرض روحى خود را خواستم ، فرمودند :

تو در اين سن نبايد ناراحت شوى ، هنوز وقت زياد است ، ايمانت به زودى مستقرّ خواهد شد ؛ تو راحت مىشوى . اين ناراحتى در اثر داشتن ايمان است ، ولى چون مستقرّ نيست وقتى مىرود جايش را خالى مىگذارد ، تو را ناراحت مىكند ، اگر ايمان به كلّى در دلت وجود نمىداشت طبعاً نبودنش احساس نمىشد بلكه به آن خو گرفته بودى و ناراحت نبودى . ( 1 )

( 1 ) - اين استدلال بسيار لطيف است .

. . . . . . . . . . . . . .