روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٦٣٥

كلام حدّاد : نجاست را به غير بزن ، نه به خودت

ز خطّ وَهمى هاء هويّت * دو چشمى مىشود در وقت رويت

نماند در ميانه رهرو و راه * چو هاىهو شود ملحق به الله

بود هستى بهشت ، امكان چه دوزخ * من و تو در ميان مانند برزخ

چو برخيزد تو را اين پرده از پيش * نماند نيز حكم مذهب و كيش

تا ميرسد به اينجا كه ميگويد :

در اين مشهد يكى شد جمع و أفراد * چو واحد سارى اندر عين أعداد

تو آن جمعى كه عين وحدت آمد * تو آن واحد كه عين كثرت آمد

كسى اين سِر شناسد كو گذر كرد * ز جزوى سوى كلّى يك سفر كرد

شبسترى قبل از اين ابيات فرموده است :

سوال :

كه باشم من ؟ مرا از من خبر كن * چه معنى دارد اندر خود سفر كن ؟

جواب :

دگر كردى سوال از من كه من چيست * مرا از من خبر كن تا كه من كيست

چه هستى مطلق آيد در اشارت * به لفظ مَن كند از وى عبارت

حقيقت كز تعيّن شد معيّن * تو او را در عبارت گفته‌اى من

من و تو عارض ذات وجوديم * مشبَّكهاى مِشكات وجوديم

همه يك نور دان أشباح و ارواح * گهى زائينه پيدا گه ز مصباح

تو گوئى لفظ من در هر عبارت * به سوى روح مىباشد اشارت

چو كردى پيشواى خود خرد را * نميدانى ز جزو خويش خود را « 1 »

كلام حدّاد : نجاست را به غير بزن ، نه به خودت

كلام حدّاد : نجاست را به غير بزن ، نه به خودت

مىفرمودند : نجاست را به غير بزن ! چرا به خودت ميزنى ؟ !

در هر موقعى كه مىبينى در اصلاح امرى از امور اعمّ از امور خانوادگى و

( 1 ) « گلشن راز » طبع و خطّ عماد اردبيلى ، ص 28 و 29