روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٦٠٦

اشعار شبسترى در طلوع نور توحيد

زهى مطرب كه از يك نغمهء خوش * زند در خرمن صد زاهد آتش

زهى ساقى كه او از يك پياله * كند بى خود دو صد هفتاد ساله

رود در خانقه مستِ شبانه * كند افسوسِ صوفى را فسانه

و گر در مسجد آيد در سحرگاه * نبگذارد در او يك مرد آگاه

رود در مدرسه چون مست مستور * فقيه از وى شود بيچاره مخمور

ز عشقش زاهدان بيچاره گشته * ز خان و مان خود آواره گشته

يكى مؤمن دگر را كافر او كرد * همه عالم پر از شور و شر او كرد

خرابات از لبش معمور گشته * مساجد از رخش پر نور گشته

همه كار من از وى شد ميسَّر * به دو ديدم خلاص از نفس كافر

دلم از دانش خود صد حُجُب داشت * ز عُجب و نخوت و تلبيس و پنداشت

در آمد از درم آن بت سحرگاه * مرا از خواب غفلت كرد آگاه

ز رويش خلوت جان گشت روشن * به دو ديدم كه تا خود كيستم من

چو كردم در رخ خوبش نگاهى * بر آمد از ميان جانم آهى

مرا گفتا كه اى شيّاد سالوس * به سر شد عمرت اندر نام و ناموس

ببين تا عِلم و كِبر و زهد و پنداشت * ترا اى نارسيده ، از كه واداشت

نظر كردن به رويم نيم ساعت * همى ارزد هزاران ساله طاعت

على الجملة رخ آن عالم‌آرا * مرا با من نمود آن دم سراپا

سيه شد روى جانم از خجالت * ز فوت عمر و ايّام بطالت

چو ديد آن ماه كز روى چه خورشيد * كه ببريدم من از جان خود امّيد

يكى پيمانه پر كرد و به من داد * كه از آب وى آتش در من افتاد

كنون گفت : از مِى بى رنگ و بى بو * نقوش تختهء هستى فرو شو

چه آشاميدم آن پيمانه را پاك * در افتادم ز مستى بر سر خاك

كنون نه نيستم در خود نه هستم * نه هشيارم نه مخمورم نه مستم