روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٨٠

قرائت حاج سيّد هاشم أشعارى از « ديوان مغربى » را

به چارميخ طبيعت بدوخته محكم * به حبس شش‌جهت كون مبتلا مانده

هر آنكه ديد مرا گفت در چنين حالت * ببين ببين ز كجا آمده كجا مانده

شب است و راه بيابان و من ز قافله دور * غريب و عاجز و مسكين ، ضعيف و وامانده

كجاست پرتو حسنت كه رهنما گردد * كه هست جان من از راه و رهنما مانده

شده ز دورى خورشيد مغربىّ حقير * به سان ذرّهء سرگشته در هوا مانده « 1 »

و از جمله رباعيّات ذيل را قرائت مىنمودند :

كس نيست كزو به سوى تو راهى نيست * بى هستى او سنگ و گِل و كاهى نيست

يك ذرّه ز ذرّات جهان نتوان يافت * كاندر دل او ز مهر تو ماهى نيست « 2 »

تا من ز عدم سوى وجود آمده‌ام * از بهر تشهّد به شهود آمده‌ام

تا من ز قيام در قعود آمده‌ام * در پيش رخ تو در سجود آمده‌ام « 3 »

تو مست خودىّ و ما همه مست به تو * تو هست خودىّ و ما همه هست به تو

تا نسبت ما به تو بود از همه روى * داديم ازين سبب همه دست به تو « 4 »

* * *

( 1 ) « ديوان شمس مغربى » ص 106 و ص 107 و ص 157 و 158 ( 2 ) « ديوان شمس مغربى » ص 106 و ص 107 و ص 157 و 158 ( 3 ) « ديوان شمس مغربى » ص 106 و ص 107 و ص 157 و 158 ( 4 ) « ديوان شمس مغربى » ص 106 و ص 107 و ص 157 و 158