روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٤٠

بعضى از نامه‌هاى حاج سيّد هاشم براى حقير به خطّ خودشان

يا أخى وَ نورَ قَلْبى ! لَقَدْ شَغَلَنى حُبُّكَ عَنْكَ . وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ أنَا فى كَمالِ الصِّحَّةِ وَ الْعافيَةِ ، وَ مَشْغولينَ بِالدُّعاءِ لَكُم عِندَ الْحُسَينِ وَ أخيهِ أبى الْفَضْلِ الْعَبّاسِ عَلَيْهِما السَّلام .

الحاصل يقول الشّاعر :

گفتم به چشم كز عقب گلرخان مرو * نشنيد و رفت عاقبت از گريه كور شد

هُوَ الْحُبُّ فَاسْلَمْ بِالْحَشا ما الْهَوَى سَهْلُ * فَما اخْتارَهُ مُضْنًى بِهِ وَ لَهُ عَقْلُ

چكنم دگر فائده ندارد ؛ و بعد از رسوخش بايد مرد يا اينكه به جستجويش نرفته بود ) گفت :

مرا روز ازل كارى به جز رندى نفرمودند * هر آن قسمت كه آنجا شد كم و افزون نخواهد شد

غرض آن را اختيار كرديم ؛ بايد سوخت و ساخت . پس بكُش جانم بقربانت !

فَعَلَى كُلِّ حالَةٍ أنْتَ مِنّى * بىَ أوْلَى إذْ لَمْ أكُنْ لَوْلاكا

وَ بِما شِئْتَ فى هَواكَ اخْتَبِرْنى * فَاخْتيارى ما كانَ فيهِ رِضاكا

از اينجانب به حضرت حاج آغا معين و آغاى أبهرى و آغاى دولابى و آغاى حاج هادى شركت و آغاى حاج محمود گمرك پور و آغاى سيّد حسن معين و سائر رفقا و أحياناً اگر تشريف برديد به همدان يا اينكه نامه مرقوم داشتيد ، از اينجانب سلام رسان و احوال‌پرس باشيد .

آغاى حاج عبد الزّهراء و آغاى حاج عبد الجليل و آغاى حاج حبيب سماوى و غلام جناب‌عالى محمّد على خلف زاده - بفرمايش آغاى حدّاد :