روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٣١

ابيات « مثنوى » در فتوّت و اخلاص أمير المؤمنين عليه السّلام

پيش من اين تن ندارد قيمتى * بى تن خويشم فَتى ابْنُ الْفَتِى

خنجر و شمشير شد ريحان من * مرگ من شد بزم و نرگسدان من

آنكه او تن را بدين سان پى كند * حرص ميرىّ و خلافت كى كند ؟

زان به ظاهر كوشَد اندر جاه و حكم * تا اميران را نمايد راه و حكم

تا بيارايد به هر تن جامه‌اى * تا نويسد او به هر كس نامه‌اى

تا اميرى را دهد جان دگر * تا دهد نخل خلافت را ثمر

ميرى او بينى اندر آن جهان * فكرت پنهانيت گردد عيان

هين گمان بد مبر اى ذو لباب * با خود آ و اللهُ أعلمْ بالصّواب

در اينجا پس از آنكه مولانا شرح مفصّلى دربارهء فتح مكّه ميدهد كه مقصود حضرت رسول الله از آن ، جهانگيرى نبوده است ، باز بر ميگردد به داستان أمير المؤمنين عليه السّلام و خَدو انداختن آن مرد مشرك به چهرهء وى :

گفتن أمير المؤمنين عليه السّلام با قرين خود كه سبب ناكشتن

تو چه بود ؛ و مسلمان شدن او به دست او

گفت أمير المؤمنين با آن جوان * كه به هنگام نبرد اى پهلوان

چون خدو انداختى بر روى من * نفْس جنبيد و تبه شد خوى من

نيم بهر حق شد و نيمى هوا * شركت اندر كار حق نبود روا

تو نگاريدهء كف موليستى * آنِ حقّى ، كردهء من نيستى

نقش حقّ را هم به امر حقّ شكن * بر زُجاجهء دوست سنگ دوست زن

گَبر اين بشنيد و نورى شد پديد * در دل او تا كه زُنّارش بُريد

گفت : من تخم جفا مىكاشتم * من ترا نوعى دگر پنداشتم

تو ترازوى أحد خو بوده‌اى * بل زبانهء هر ترازو بوده‌اى

تو تبار و اصل خويشم بوده‌اى * تو فروغ شمع كيشم بوده‌اى